“Sport is emotie”, heb ik mijn vader al tientallen keren horen zeggen tegen mijn moeder die mij uitfoetert, omdat ik me weer eens misdragen heb op de baan. Na afgelopen weekend besef ik waarom mijn vader die (te?) fanatieke instelling van mij nooit zo erg vindt: Van pure emotie krijg je kippenvel!

Twee jaar geleden ben ik in de Jeugd Commissie van de Hoornse BV gestapt, toen deze onderbezet was. Ik vind het leuk om met kinderen te werken en wil best wat voor de club doen, dus ik dacht: ‘waarom niet?’ Ik werd toernooileider en organiseerde in 2005 voor het eerst het grote Open Jeugd Toernooi van de vereniging. Ik speelde zelf echter ook nog voor de laatste keer mee in de oudste leeftijdscategorie, dus door alle drukte heb ik niet veel tijd gehad om andere partijen te bewonderen, achteraf gezien doodzonde.

Dit jaar kreeg ik het toernooi opnieuw voor mijn kiezen. Een leuke opsteker was dat er een recordaantal inschrijvingen binnenkwam, wat het alleen wel moeilijker maakte om alles goed in het tijdschema te proppen. Een week voor het toernooi had ik tentamens, wat dus niet echt lekker uitkwam. Ik werd vreselijk chagrijnig van alle telefoontjes voor het toernooi en toen ik vrijdag weer wat afmeldingen binnen kreeg, dacht ik nog: ‘Waar doe ik het voor?’

Helaas, het toernooi begon toch en eigenlijk liep alles best lekker. Toch zijn er dan weer van die ouders die gaan beginnen over lange wachttijden. Maar met zoveel inschrijvingen konden we gewoon niet anders. Na wat zeurende ouders denk je opnieuw: ‘Waar doe ik het voor?’

Maar toen het toernooi vorderde, kwam ik er achter waar ik het voor deed: Emoties! Als een meisje als beste 2e van de poules doorgaat naar de kwartfinales en een brede glimlach op haar gezicht krijgt en naar haar vader schreeuwt: ‘Pap, ik ben door!’ , weet ik weer waar ik het voor doe. Als twee jongens na de dubbelfinale te hebben gewonnen een gat in lucht springen en het uitschreeuwen van blijdschap, krijg ik kippenvel. Als een jongentje na een spannende driesetter zijn mix verliest en met tranende ogen op de bank zit, krijg ik een rilling door mijn lichaam. Als een meisje alles geeft op de baan en het uitschreeuwt na een eigen fout, kan ik alleen maar glimlachen van zoiets moois als pure emotie.

Het is indrukwekkend om te zien hoe kinderen er alles voor geven om een partij te winnen. Vooral als ze zo’n eind afreizen om naar jouw toernooi te komen en deze dan koste wat het kost willen winnen. Dan voel je je toch best trots!

Sport is inderdaad emotie en emotie is iets moois, iets puurs wat we moeten koesteren. Vooral bij kinderen die nog onbevangen op de baan staan, zijn emoties prachtig. Laat ze dus lekker hun gang gaan, zou ik zeggen.